De voedingsassistente zorgde voor mij

De voedingsassistente zorgde voor mij

De voedingsassistente zorgde voor mij. Hier vertel ik hoe mijn gezin geraakt werd door kanker en hoe ik hier, als partner van een kankerpatiënt , mee omging. Op mijn eigen nuchtere wijze vertel ik mijn ervaringen.

En dan sta je met een klap in de ziekenhuiswereld. Een wereld die ik niet of nauwelijks kende. Artsen en verpleegkundigen behoren ineens tot je omgeving. En een hele grote groep andere mensen die daar werken om alles voor de patiënt zo aangenaam mogelijk te maken.

Denk aan mensen van transport, schoonmakers, laboratoriummedewerkers, de restauratieve dienst, apothekers en de voedingsassistente. Allemaal lopen ze hun benen onder hun gat vandaan om het de patiënten zo aangenaam mogelijk te maken. Maar sommigen laten een onuitwisbare indruk achter, de voedingsassistente zorgde voor mij.

En over een van hen gaat dit verhaal. Als partner van een kankerpatiënt, die erg slecht nieuws had gekregen, bivakkeerde ik een weekend op een eigen bed naast dat van mijn man. We hadden een eenpersoons kamer gekregen want op een zaal liggen leek ons niet fijn na zo`n heftige boodschap.  Hier zaten en lagen we bij te komen van een mislukte operatie…nou ja, voor zover dat mogelijk was. Onze wereld was ingestort en die heb je niet in een paar dagen weer gelijmd.

De voedingsassistente zorgde voor mij

Die dagen kreeg ik geen hap door mijn keel, niets smaakte, kauwen wilde niet en mijn keel zat dicht en eigenlijk vond ik dat wel oké. Maar zo dacht de voedingsassistente er niet over, ze kwam niet voor de patiënt want die mocht nog even niks, maar ze kwam voor mij.

Zij ging op mij passen en op me letten want zoals zij zei; “ ik moest wel op de been blijven” En zo kwam ze geregeld bij ons binnen lopen met fruit, drinken, kopjes soep en flesjes vloeibare voeding. En ik, ik hoefde het niet in mijn hoofd te halen om ze niet leeg te drinken. Ze bleef als een moederkloek wachten tot ik een paar slokken had genomen.

Of het veel heeft uitgehaald weet ik niet, maar vergeten doe ik het nooit. Wie deze vrouw was en heette weet ik niet meer maar haar zorgzaamheid voor mij is me altijd bijgebleven.

Laat voor je zorgen

Vaak vinden we het moeilijk dat iemand je even de regie uit handen neemt. Voor jezelf zorgen heb je altijd gedaan en dat wil je ook nu. Maar in een tijd waarin je slecht nieuws hebt gehad kan het zijn dat je even niet voor jezelf kunt zorgen. Anderen willen dit dan graag voor jou doen. Je zorgen kunnen ze niet wegnemen maar ze kunnen de eerste dagen na slecht nieuws wel wat lichter maken.

Een pan soep voor je deur vinden wanneer je een dag in het ziekenhuis bent geweest of de oppas die je een pan eten in de handen duwt als je de kinderen weer ophaalt. Het zijn gouden momenten in een zware tijd. Pak het met beide handen aan, zeg dank je wel en wees blij dat, als er iets door je keel gaat, dit in ieder geval gezond is.

Reageren is niet mogelijk.