Eeuwige sneeuw

Eeuwige sneeuw

Door een landschap van besneeuwde bergtoppen en via de vele haarspeldbochten bereiken we onze vakantiebestemming van dit jaar. Terwijl mijn man in zijn korte broek onderweg een sneeuwbal gevecht houdt met de kinderen in de eeuwige sneeuw bedenk ik me dat dit weleens onze laatste echte gezinsvakantie kan zijn….

Het was een wens van mij om mijn man, die het jaar daarvoor, de diagnose maagkanker kreeg, de bergen te laten zien. Als kind was ik er vaak geweest en doorheen gereisd met mijn ouders. Hij kende het alleen van plaatjes en mijn vakantieverhalen. Het jaar waarin de diagnose viel zijn we niet weggeweest, dat stond in het teken van herstellen na een mislukte operatie en de boodschap:” ga naar huis en ga genieten want wij kunnen niets meer doen, hooguit het leven iets rekken”.

Wat doen we in de zomer?

Ver vooruit plannen maken deden we niet maar op een geven moment  kwam de vraag voorbij, wat doen we in de zomer? Oostenrijk en de bergen in ,dat was wat ik wilde met mijn gezin. Nu kon het nog, ondanks de vele kuren voelde mijn man zich goed genoeg. En zo pakten we de kampeerspullen in onze auto. We ademen de gezonde berglucht in en horen de koebellen rinkelen in de Alpen. Lopend door de dorpjes in Oostenrijk en glibberend over de gletsjer geniet ik in 2008 met mijn gezin van deze zomervakantie.

Ik denk nog even niet aan de terugweg….

Praktisch als wij zijn combineren we deze vakantie de terugweg met een dag ziekenhuis. We laten de besneeuwde bergtoppen en haarspeldbochten achter ons en zullen een tussenstop moeten maken op de terugweg. In Frankfurt am Main gaan we voor de laatste keer onze tent en de slaaptentjes van de kinderen opzetten. Eén dag daar is al ingevuld, mijn man gaat het ziekenhuis in voor een lokale chemokuur. Het wordt de vierde kuur in het buitenland en tot nu toe lijkt het aan te slaan.

Die dag bedenken we dat we met elkaar naar Frankfurt gaan, de camping ligt er net een stukje buiten. We brengen mijn man naar de plek waar hij zijn chemo krijgt en een paar uur op bed moet blijven liggen. De kinderen zijn voor het eerst hier en kijken hun ogen uit. En tegelijkertijd vinden ze het best een beetje spannend, zijn onder de indruk van dit grote ziekenhuis.

Ik ga picknicken met ze langs de rivier en even lopen door de stad. Tja, jammer van de stromende regen en we hangen in de middag dan ook al gauw in de wachtkamer van het ziekenhuis, daar is het het droog en warm.

Die paar uur zijn tenslotte zomaar om….maar helemaal relaxed ben ik niet. Mijn gedachten zijn deze dag bij mijn man. Net zoals de afgelopen weken de gedachte aan onze laatste vakantie samen regelmatig door mijn hoofd speelt. Is dat realistisch, ik hoop het niet. Onzeker is het wel en in de toekomst kijken kan ik niet. Toch besluipt me soms het gevoel dat het weleens de laatste zou kunnen zijn. Ook in onze gesprekken samen komt het soms voorbij of in een losse opmerking zo nu en dan en dat uitspreken helpt om het ook weer los te laten.

Herinneringen maak je nu en niet later

En zo konden wij op vakantie ondanks het schema van de chemokuren. Genoten we van de bergen, het mooie weer en vooral even helemaal van elkaar zonder de dagelijkse beslommeringen. En ja, ook de gedachten aan die donderwolk die boven onze hoofden hing hoorde daarbij. Want waar je ook bent dat neem je toch wel mee. Spreek het naar elkaar uit dat helpt om het ook weer los te kunnen laten.

Wanneer het kan ga er dan even lekker tussenuit. Een andere omgeving, en ja dat kan ook in eigen land, doet je batterij weer even flink opladen zodat je weer even vooruit kan. Overleg met de arts wat er mogelijk is voor wat betreft de ruimte tussen de behandelingen in. Kan het veilig een weekje opgeschoven schroom dan niet om dat te doen of kijk op de website van Ongo Care want herinneringen maak je nu en niet later.

Op vakantie met je partner met kanker
Oostenrijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *