Zes jaar geleden

Zes jaar geleden

Hier vertel ik hoe mijn gezin geraakt werd door kanker en hoe ik hier, als partner van een kankerpatiënt , mee omging. Op mijn eigen nuchtere wijze vertel ik mijn ervaringen tijdens en na de ziekte van mijn partner.

Mei 2013

Mei, een maand waarop de zon zich weer vaker laat zien. De mensen naar buiten lokt en de natuur weer nieuw leven geeft. Waarin de bloemen weer gaan bloeien en de insecten en vlinders weer tevoorschijn komen. Waarin de jonge vogels uit het nest groeien om even later uit te vliegen.

Maar mei 2013 was het donker,koud en guur. Niet alleen binnen in ons huis maar ook buiten. De uurtjes die we nog samen door wilden brengen buiten vielen in het water. Voor mijn man was het te koud. Kanker had zijn uitwerking gehad en diepe sporen achtergelaten.

Te snel kwam de tijd dat het helemaal niet meer ging. Dat het leven voor mijn man op was en het afscheid ras naderbij kwam. Intens en intiem waren zijn laatste levensdagen die we samen met onze kinderen doorbrachten.

Het grote niets

En toen op 18 mei was er het grote niets…de oorverdovende stilte. De opluchting dat voor hem de pijn over was overheerste in die eerste weken na zijn overlijden. Onwerkelijk was het en bleef het nog heel lang. Zat ik wezenloos wat voor me uit te staren in de tuin, het werd toch nog zomers, en kwam ik bij van de rust na jaren hectiek. Op het bankje naast de vijver waar wij samen zoveel uren hadden doorgebracht. Met een kopje koffie of een glaasje wijn kijkend naar de koi-karpers, die met hun felle kleuren langzaam hun rondje zwommen, drong het mondjesmaat door dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

Het onwerkelijke van de dood ook al weet je al lang dat het onvermijdelijk is. Ik had tijdens zijn ziekte wel eens een poging gedaan om me voor te stellen hoe het zou zijn om alleen door te moeten. Maar dat ik me dat niet voor kon stellen bleek al gauw. Niets of niemand had me kunnen voorbereiden op de rauwe pijn van dit diepe gemis. En ook niet op de kracht die ik had om van mijn leven alleen iets te maken.

Herinneringen

Herinneringen aan de laatste momenten samen kwamen en gingen en de herinneringen van langer geleden leken wel in de mist vervaagd te zijn. Het was ook in die tijd dat ik ging wandelen, soms alleen en vaak met een vriendin, en waarin ik de uitwerking van de natuur ontdekte. De rust die het groen mij gaf deed de immense vermoeidheid ,na zes en een half jaar geleefd te hebben met kanker in het gezin, langzaam oplossen en ik kreeg er nieuwe energie voor terug. Zittend op een omgevallen boomstam werd het verdriet blootgelegd en stroomden de tranen soms over mijn wangen. Dit zorgde voor de ruimte die ik nodig had om mijn leven weer op het spoor te zetten wat ik wilde volgen.

zes jaar later

Nu, zes jaar later, gaat het goed met me. Ben ik blij met elke stap en beslissing die ik de laatste jaren heb genomen en geniet ik van het leven. Het gemis is nog regelmatig aanwezig, de herinneringen aan ons leven samen zorgen soms nog voor een traan maar vaker voor een warme glimlach. En nog steeds zoek ik regelmatig de rust van de natuur op want dat doet me goed.

Kijk niet te ver vooruit, je voorbereiden op.. Dat kun je niet en vaak loopt het ook weer anders dan je verwacht. Je kan het wellicht wel bedenken maar hoe het voelt , dat weet je niet voordat het je overkomt En het bezig zijn met de toekomst belemmert je om de mooie dingen en momenten van het nu nog te kunnen zien en voelen.

partner van kankerpatient, ervaringen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *