Kanker als drijfveer, sport als uitlaatklep

Kanker als drijfveer, sport als uitlaatklep

Kanker als drijfveer, sport als uitlaatklep…..Hier vertel ik hoe mijn gezin geraakt werd door kanker en hoe ik hier, als partner van een kankerpatiënt , mee omging. Op mijn eigen nuchtere wijze vertel ik mijn ervaringen.

Het zal weinigen ontgaan zijn, de monster zwemtocht van Maarten van der Weijden in 2019. Jaren geleden zelf kanker gehad en nu is zijn ziekte de drijfveer om met zwemmen geld op te halen voor kankeronderzoek.

De gedrevenheid waarmee hij dit doet bezorgt menigeen kippenvel. Hij presteert iets wat eigenlijk niemand voor mogelijk houdt. Ook ik volg, samen met onze oudste, deze Elfstedentocht. Vinden het bizar wat hij doet en dit wordt benoemd door onze zoon. “Gekkenwerk” zegt hij.

Ik wijs hem er even op dat enkele jaren geleden er nog iemand was die gekkenwerk deed. En die iemand zit hier naast mij op de bank te kijken naar een topsporter die de ene na de andere kilometer stug door zwemt.  En terwijl Maarten door het water ploegt mijmer ik even terug naar de zomer van 2012.

De Tour de Concorde

De Tour de Concorde, twintig gebogen ruggen die door het Franse land ploegen. Een van die ruggen is van onze negentienjarige zoon. Met elkaar de Tour de France fietsen, een dag voordat de profs over hetzelfde wegdek hun trappers in de rondte draaien. Op het fietsen van de Alp d`Huzes na, een jaar eerder, nog nooit in de bergen gefietst. Maar intens gedreven om de finish in Parijs te halen.

Om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Maar de drijfveer van ons kind is niet alleen dat. Het is zijn vader die al jaren ziek is, die alles doet wat in zijn vermogen ligt om zo lang mogelijk bij zijn gezin te kunnen zijn. Het is de diepste laag van emoties en gevoelens die geuit worden in het rondtrappen van de trappers in het Franse land.

Die hem zijn rug doet krommen over het stuur. Die de pijn in de benen doet vergeten voor nog een zware beklimming. Die de angst bij het afdalen overwinnen om steeds sneller naar beneden te kunnen suizen. Het is zijn vader die hem doet doorzetten, ook op de momenten dat het even te zwaar wordt. Gesteund door zijn gezin en teamgenoten en met zijn vader in gedachten weet hij ook van de zwaarste etappe de finish te halen.

Wij, zijn gezin, reist met hem mee in de camper. Van camping naar camping. We volgen een etappe vanuit de bus met eten voor onderweg. Staan langs de kant hem aan te moedigen, klaar om water uit te delen. Schrijven zijn naam op het wegdek waar hij nog overheen komt. Vangen hem op bij de finish waar het maar mogelijk is. Om hem een gele trui over de schouders te trekken op de Champs Elysees in Parijs.

Kanker als drijfveer, sporten als uitlaatklep

De monstertocht van Maarten van der Weijden is nog op televisie. Het bedrag dat ingezameld wordt groeit maar door. Het is bijzonder maar voor mij verbleekt het wanneer ik even terugdenk aan 2012. De Tour de France van ons kind, de emotionele ontladingen tijdens deze laatste gezinsvakantie. Daar kan geen bekende sporter tegen op ook al ligt hij 55 uren in het Friese water en haalt hij 4,5 miljoen op. Het gevoel van trots en de heldenstatus die hem ten beurt valt in Nederland door deze zwemtocht en het enorme bedrag wat er opgehaald wordt kun je bijna niet ‘niet ‘voelen. Maar dit gevoel valt in het niet bij het trotse gevoel van deze moeder over de prestatie van haar zoon in de bergen van Frankrijk.

Trots

Wat zullen de ouders van Maarten van der Weijden trots zijn op hun zoon……

Deze gedrevenheid van mijn zoon toen en Maarten nu en vele anderen herken ik wel. Maar ik zet mijn gedrevenheid niet om in sportieve prestaties maar in de begeleiding van anderen die, wanneer ze vastlopen in hun leven, wel een steun in de rug kunnen gebruiken. We kunnen tenslotte niet allemaal topsporter zijn.

Kanker als drijfveer, sport als uitlaatklep
Reageren is niet mogelijk.