Kerstballen en meer…

Kerstballen en meer…

Kerstballen en meer…Hier vertel ik hoe mijn gezin geraakt werd door kanker en hoe ik hier, als partner van een kankerpatiënt , mee omging. Op mijn eigen nuchtere wijze vertel ik mijn ervaringen.

Kerst 2008 staat voor de deur. De kerstboom ligt in de tuin te wachten totdat hij naar binnen mag. Ik ben nooit zo vroeg, vind twee weken een boom in huis echt wel genoeg. En dit jaar staat mijn hoofd er al helemaal niet naar. We zijn druk bezig in het medische circuit. Er wordt weer gesproken over een operatie en dat bezorgt me de rillingen. De mislukte operatie, een klein jaar eerder, ligt me nog vers in het geheugen.

Dit alles vindt plaats in het kankerinstituut van Nederland en we rijden dan ook regelmatig naar Amsterdam. De internist ziet mogelijkheden. Er worden afspraken voor scans en onderzoeken gepland tussen het kerstdiner en de oliebollen in. Ook een gesprek met de chirurg staat op de agenda. Vlak voor kerst zitten we in de wachtkamer op deze man te wachten. De zenuwen gieren door mijn lijf. Wat krijgen we te horen? Ziet hij mogelijkheden of toch niet? Vindt ik dat laatste niet stiekem prettig?

Druk in mijn hoofd

Die vrijdagmiddag is het druk in mijn hoofd. De stemmetjes van de voor- en tegenstanders gillen tegen elkaar:

De angsthaas:“ nee, dit is veel te eng..”

De hoopvolle: ja, doe niet zo raar, tuurlijk wil je alle mogelijkheden aangrijpen…

De verstandige: wacht eerst maar eens af wat deze chirurg te zeggen heeft.

Als we geroepen worden staan inmiddels alle haartjes op mijn armen van de spanning rechtovereind. In een klein kamertje nemen we plaats om verder te wachten, de chirurg is er nog niet. De tijd kruipt heel langzaam voorbij en het voelt alsof we daar nog uren hebben zitten wachten. Eindelijk gaat de deur open, worden er handen geschud. Hij gaat zitten, slaat een van de twee mappen die hij bij zich heeft open en begint te lezen.

Gesprek met de chirurg

 “Ho stop, u heeft het verkeerde dossier “roepen wij

Hij pakt de andere, vraagt: “U heeft maagkanker? “

 “Ja, dat klopt” zegt mijn man.

 “Nou dan doen we deze operatie niet, die doen we alleen bij darmkanker”

En twee tellen later staan we, verbouwereerd, weer buiten. De stemmetjes in mijn hoofd zijn stil, muisstil. Het voelt alsof we in een hele slechte film zitten, het dringt amper tot ons door wat er gebeurt is. Al die heisa, al die afspraken die ingepland waren, het opladen voor een bijzonder zwaar traject, de spanningen die dit weer gaf.

Zwijgend rijden we naar huis, moeten de kinderen weer de sprank hoop ontnemen. Terwijl het buiten vrolijk schittert en glinstert van de kerstversieringen. De witte lampjes boven de straat spatten ons tegemoet in de al schemerig wordende avond.

 Naar het theater

Thuis in de la liggen kaarten voor het theater die avond, Herman Finkers met zijn voorstelling “Na de Pauze,” We besluiten wel te gaan ook al staat ons hoofd er niet na. Eerst lachen we nog als een boer met kiespijn maar de droge humor van Herman Finkers haalt ons al gauw uit de nare bubbel en zo lachen we de bittere pil van de middag van ons af.

Kerstballen en meer…

Kerstballen en meer…De volgende dag plant ik de kerstboom in zijn houder, haal de ballen van zolder. De boom staat te pronken met ballen en slingers in de hoek van de kamer en wij…hebben onverwacht een week rust tussen kerst en oud en nieuw.

Tip: Het kan lastig zijn om, wanneer je in beslag wordt genomen door de ziekte van je partner, je zinnen te verzetten. Je hebt daar dan misschien helemaal geen zin in, bent moe en kruipt het liefst op de bank voor de tv. Wel gaan brengt je juist even de ontspanning en afleiding die je zo goed kunt gebruiken. Bedenk dan dat, wanneer je wel naar dat feestje, het kerstdiner of de eindejaar borrel van je werk gaat, je altijd weer kunt besluiten om naar huis te gaan. En met die wetenschap in je achterhoofd kun je het wel opbrengen om te gaan en wie weet is het dan sneller laat dan je denkt.

 

Reageren is niet mogelijk.