Onze Alpe d`Huzes

Onze Alpe d`Huzes

Hier vertel ik hoe mijn gezin geraakt werd door kanker en hoe ik hier, als partner van een kankerpatiënt , mee omging. Op mijn eigen nuchtere wijze vertel ik mijn ervaringen tijdens en na de ziekte van mijn partner.

Slierten mensen in felgekleurde shirts, de ruggen gebogen over het stuur. De helm op, de benen rondjes draaiend op de trappers om die ene berg te bedwingen in de strijd tegen kanker.

De Alpe d’ Huzes gaat bijna weer van start . In 2011 reisden wij af om aan dit, jaarlijks terugkerende evenement, mee te doen en van de Franse berg die ene dag een Nederlandse berg te maken.

De wens komt uit

Te laat waren we met aanmelden maar er kwam een persoonlijke uitnodiging en zo kwam de wens van mijn man, om mee te fietsen op de Alpe d`Huzes, toch uit. Een week hadden we ervoor uitgetrokken. De tent ging in de kofferbak en de drie racefietsen op het dak van de witte Mercedes. Die week werd er voor het eerst in de bergen gefietst. De jongens gingen als een speer in de oefen beklimmingen, voor mijn man was het wat zwaarder dan verwacht.

Die donderdag ging de oudste als eerste van start, nog in het donker begon hij aan zijn eerste beklimming. Manlief en middelste zoon startten wat later. Toen we ook hen aan de voet van de berg zagen vertrekken voor hun klim gingen wij op zoek naar de bus die ons, via een omweg, naar de top zou brengen.

Maar wat een geluk, een chauffeur van een busje wat de route reed van de fietsers vroeg of we meewilden naar boven. En zo zagen wij die mannen van ons die berg bedwingen. Eerst mijn man, alleen stampend op de pedalen, de zweetdruppels parelden op zijn voorhoofd. Het was zichtbaar zwaar maar stug ging hij door.

Genieten

Maar we zagen hem ook genieten van zijn tocht om die berg te bedwingen. Rustig de sfeer inademend die op die berg hing met de vele supporters aan de kant. De aanmoedigingen nam hij mee naar boven. Net als het kaarsje wat wij , voor onze mannen, als aanmoediging in bocht vijf hadden laten zetten. Hij stapte af, zocht zijn kaarsje, nam het mee en fietste weer verder.

Het lied wat voor hem werd gespeeld en gezongen door een toeschouwer met zijn snaarinstrument gaf hem, ergens halverwege, weer de kracht om door te zetten. In de tussentijd waren wij op de top beland. Hadden onze oudste die voor de tweede keer bovenkwam weer af zien dalen voor zijn derde klim.

De middelste mocht, gezien zijn leeftijd, niet afdalen en bleef bij ons om zijn vader op te wachten. Ergens waren ze elkaar kwijtgeraakt. De jonge benen van onze middelste bleken meer kracht te bezitten dan de jonge, sterke maar ook zieke benen van mijn man.

Vol trots en helemaal kapot kwam hij boven en wist al: het blijft bij deze ene keer. Maar wat was die ene klim bijzonder, wat heeft hij genoten van zijn Alpe d`Huzes .

gezamenlijk over de finish

Onze oudste kwam niet veel later voor de derde keer boven. Na een emotionele omhelzing op de top trekt hij zijn shirt uit. In het shirt met daarop de tekst: “al vier jaar strijd tegen kanker is vier keer de berg beklimmen door mij voor jou” gaat hij nog een keer beginnen aan de afdaling om voor de vierde keer die berg op te trappen. De andere twee mannen besluiten even later om een klein stukje af te dalen om zo toch met hun drieën over de finish te komen.

Een bijzondere dag in juni in 2011 op die “Nederlandse Berg” eindigt zo op een, voor ons, bijzondere en emotionele wijze.

Ook deze week gaan er weer velen, patiënten, naasten en nabestaanden, met gebogen ruggen in hun felgekleurde shirts strijd voeren op die berg om gezamenlijk geld in te zamelen tegen kanker. Met diegenen die ziek zijn en thuis moesten blijven in hun achterhoofd. Of met de herinneringen aan een dierbare die, stiekem, op de schouder mee fietst en aanmoedigingen fluistert.

Alle deelnemers aan de Alpe d’ Huzes 2019 heel veel succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *