Rode rozen

Rode rozen

Valentijnsdag…persoonlijk heb ik er niets mee, maar rode rozen hebben wel een hele speciale plek in mijn hart en mijn huis.

Toen ik vorig jaar vijftig werd kreeg ik van mijn moeder een prachtig bouquet rozen, 25 witte en 25 rode. Nou kreeg ik wel vaker bloemen maar dit prachtige bouquet bracht me even terug naar toen, bijna zes jaar geleden.

Het allerlaatste mailtje

Naarmate de ziektejaren verstreken werd mijn man toch steeds zwakker en kreeg de kanker vat op hem. De laatste maanden ging dit erg snel en veel te snel kwamen we in de laatste weken terecht. Bewust afscheid nemen van een aantal mensen was wat hij wilde en wat ook gebeurde. Tussen de bezoeken door werden er nog mails verstuurd. Op zijn aangeven typte ik de woorden die hij nog aan een enkeling mee wou geven. Zelf typen ging niet meer op dat ene allerlaatste mailtje na, dat werd met de allerlaatste kracht zelf gedaan. Wat en aan wie vertelde hij niet, daar moest ik naar raden.

En zo gingen we samen zijn laatste week in , wetend dat het bijna afgelopen zou zijn. Me niet voor kunnen stellen hoe het leven alleen er uit zou zien. Bijzonder intieme momenten met een erg verdrietige rand. Het mailtje raakte dan ook snel naar de achtergrond.

Op een vrijdag in mei 2013 namen ik, onze kinderen en vele anderen definitief afscheid van de man die zo lang in mijn leven was geweest. Mooie woorden van verschillende mensen, muziek uitgezocht door ons gezin, tranen, foto’s en een video waarin mijn man zijn eigen afscheidsrede hield, het laatste van de dienst.

Die mooie blonde dame

Toen kwam de uitvaartverzorgster, “die mooie blonde dame”, zoals mijn man haar noemde, weer naar voren. Om, volgens afspraak, de gasten uit te nodigen om te gaan. Alles verliep volgens plan die dag…..tot dat moment.

De uitvaartverzorgster had een mail van mijn man ontvangen met het verzoek om namens hem 26 rode kwaliteitsrozen rozen te kopen en deze uit zijn naam aan zijn Martha te overhandigen.

26 rode rozen…..voor elk jaar samen één.

Achter mij hoorde ik de mensen snikken en slikken, zakdoekjes werden uit het plastic getrokken. En ik, ik nam de rozen in mijn armen, amper beseffend wat er gebeurde. En met dat enorme bos rozen in mijn armen keek ik naar de lange stoet met mensen die voorbij kwam.

De rozen gingen, net als alle andere bloemen met kaartjes die op ons verzoek door de gasten mee werden genomen, mee naar huis. De uitvaartverzorgster en de buurvrouw zijn anderhalf uur bezig geweest om alle bloemen in het water te zetten.

De vazen van buren werden aangerukt, werkelijk overal stonden bloemen. Met als het stralende middelpunt die bijzondere bos rode rozen.

Na een weekje begonnen de bloemen te verwelken, langzaam werd de bloemenzee kleiner. Ik genoot die dagen van de bloemenpracht, er mee te  prutsen, vazen opnieuw te vullen en weer mooi te maken nadat er een paar verwelkt waren. Bossen bij elkaar stoppen, het was een bezigheid om even niet in dat gat van het niets te vallen. De bloemenzee werd steeds kleiner en de vloer werd weer zichtbaar. De kaartjes met mooie, hartverwarmende en persoonlijke boodschappen werden nog een keer gelezen en in een doos gestopt. En zo ging het ook steeds slechter met de rozen en ik kon op dat moment niet besluiten wat ik ermee wilde en de rozen konden niet wachten op dat besluit.

Schilderij

Maar ik had ze vastgelegd . Foto’s van boven, van onder en van de zijkant. In het roze papier waar ze in verpakt waren. Niet wetende of en wat ik daar ooit mee zou doen.

Nu hangen ze als schilderij in mijn woonkamer, geschilderd door een kunstschilder met de foto’s als basis.

Voor bezoekers een gewoon schilderij van rozen….voor mij veel meer dan dat.

En vandaag op valentijnsdag kijk ik er weer naar en denk aan jou en dat laatst verstuurde mailtje.

Tip: leg bijzondere, dierbare dingen vast op de foto. Of je nu weet wat je ermee wilt of nog niet. Dan heb je later de foto’s die je kunt gebruiken als basis. En als het voorwerp dan is verwelkt of verdwenen heb je die foto`s om naar terug te kijken. Misschien dat je er nooit iets mee doet maar de wetenschap dat je ze hebt maakt dat je die vraag los kan laten.

26 rode rozen, voor elk jaar een

2 gedachten over “Rode rozen

  1. Martha
    Rode Rozen ook voor mij was dit een moment wat ik in mijn leven nooit meer zal vergeten ik weet hoe gek Wilt op jou was !
    Veel liefs en wat heb je dit mooi omschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *