Wazige kerst

Wazige kerst

Wazige kerst, eigen ervaringsverhaal uit de tijd dat mijn man kanker had.

Ik fiets door de straten in mijn dorp naar de winkel. Het is al behoorlijk schemerig en overal zie ik de kerstlampjes branden. De kerststerren fonkelen me tegemoet. De kerstbomen mooi en glinsterend versierd. Ik kijk er wel naar maar zie het niet echt.

Boksring

De warme gezelligheid in de huizen gaat aan me voorbij. Ik ben met hele andere dingen bezig. Over enkele dagen gaan we weer een gesprek voeren met een chirurg. En dat roept van alles op, verstand en gevoel staan in de boksring en ze geven elkaar er flink van langs. Als ik ook maar even aan die periode terugdenk slaat de angst toe. Zitten de zenuwen mij genadeloos te plagen en komen de herinneringen aan die mislukte operatie een jaar eerder te pas en te onpas weer boven. Het schept een ongelofelijke onrust in mijzelf.

Tuurlijk, als die kans er is moeten we hem grijpen maar die kans, hoe reëel is die? En terwijl ik door de straten fiets met de kerstverlichting overal schreeuwt mijn lijf dat ik dit niet wil, niet aandurf. Maar het verstandige stemmetje in mijn hoofd neemt net zo vaak de overhand: tuurlijk wil je dit, als iemand die kans verdient om dit nog een keer te bekijken dan is jouw man dat wel. Zijn jullie dat, je wilt toch ook nog langer een compleet gezin zijn?

Saus bij de kalkoen

En zo, terwijl mijn verstand en gevoel nog steeds aan het boksen zijn, kom ik aan in de felverlichte winkel. Nietsvermoedend loop ik met mijn winkelwagentje de winkel in. De kerstmuziek die gedraaid wordt hoor ik nauwelijks. Ik heb het gevoel dat ik als een kip zonder kop rondloop in de supermarkt. Iedereen, en dat zijn er veel want het is druk zo vlak voor de kerst, is bezig met zijn boodschappenlijstje in de winkelwagen te laden en vrolijk aan het discussiëren welke saus er bij de kalkoen moet.

Marsmannetje

En ik, ik ren rond, gris dat wat ik nodig heb en voel me doodongelukkig is een wereld die heel normaal is. Die doordraait alsof er niets aan de hand is.” Hallo…wat zijn jullie aan het doen?”
Bij de kassa gaat het me veel te langzaam, ik wil hier weg. Ik hoor hier niet, niet meer nu mijn leven weer even heel erg door elkaar geschud wordt. Ik voel me net een marsmannetje in een mensenwereld. Niet dat ik ooit een marsmannetje heb gezien of gesproken , laat staan dat ik weet hoe hij zich zou voelen, maar ik denk dat mijn gevoel van nu er dichtbij in de buurt komt.

Snel pak ik mijn fiets, rijd naar huis. Ik zie de lampjes schitteren door de regen…of is het de waas die, nu even, voor mijn ogen hangt.

ervaringsverhaal, partner met kanker, ziekenhuis, kanker, ondersteuning, Amersfoort

Reacties zijn gesloten.